Vanaf dit moment is dit weblog verhuisd naar Word Press.
Klik hier om naar het nieuwe weblog te gaan.
En sla het nieuwe adres zo spoedig mogelijk op in je favorieten en voeg het toe aan je RSS (really simple syndication) Home Page!

Jullie weten dat ik tegen de oorlog in Irak ben.
Mijn nicht zit in de luchtmacht en bevindt zich nu in dat deel van de wereld.
Zij is journalist en dus (mede)verantwoordelijk voor een krant en een website. Hier is de website.
Zij is laatst, in het kader van haar functie, mee geweest om een aantal gewonden op te halen uit Irak en Koeweit.
Hier een collage van die reis. Zij staat boven rechts afgebeeld.

Wat mij treft is de zorg voor de gewonden, zoals je dat ziet in de gezichten van het medische personeel – in deze foto’s deze dame.

Dit is precies wat ik bedoelde met dit en dit.
Er is helemaal niets mis mee met een waarschuwend geluid.
Maar waar moeten we precies bang voor zijn?
Als je dat niet kunt uitleggen, dan ben je bezig met bangmakerij, vind ik.

Gisterenavond heb ik een lezing over Prediker gehouden voor een groep gereformeerde studenten.
Gaaf om daar te zijn.
Het was wel zoeken om aansluiting, want dat is een wereld die ik helemaal niet ken (mijn studententijd zag er echt helemáál anders uit, en ik ben inmiddels 35 jaar verder..;-)
Mooi om enthousiaste jongeren te zien, bezig om de tradities van kerk en vereniging vast te houden (stropdas, elkaar aanspreken met "amici", psalmen zingen), maar ook heel duidelijk een product van hun tijd (tijdens de pauze een populair dom computerspelletje op de beamer spelen).
Ook weer getroffen door het moralistische van het christen-zijn. Ook deze jongeren vinden het moeilijk om los te komen van "wat moet ik doen?" en te ontdekken "wie moet ik zijn?", of beter en liever gezegd: "wie ben ik?".
Tegenwoordig stel ik bij dit soort gelegenheden de vraag: wat is nou het wezenlijke verschil tussen wat wij in de kerk vertellen en wat de Imam om de hoek of Emil Ratelband vertellen?
Vaak weten mensen dat niet goed aan te geven.
Zou jij dat in een zin kunnen doen?

Ik weet niet of jullie van de Economic Stimulus Act of 2008 hebben gehoord.
Een poging van President Bush en het Congres om de Amerikaanse economie een stimulans te geven en en eventuele recessie tegen te houden. (Dit jaar worden er verkiezingen gehouden, voor het geval je dat nogniet wist. Om een idee te geven hoe snel dat gegaan is: op 7 februariwerd dit wetsvoorstel aangenomen door zowel de Senaat als het Huis vanAfgevaardigden. Op 13 februari werd het ondertekend door de President!)
Wat het inhoudt is dat elke belastingbetaler maximaal $600,00 van de overheid krijgt, gratis en voor niks.
De bedoeling is dat dit geld uitgegeven wordt, waardoor de economie een stimulans krijgt.
Ik heb dit idee altijd niks gevonden. Het is te weinig, te laat, pakt de echte problemen niet aan, en stimuleert mensen om alleen maar meer te consumeren.
Tot gisteren,toen ik een brief van de IRS kreeg: ik heb ook recht op deze teruggaaf.
Nu mag ik nadenken over wat ik met dit geld ga doen.
Tien procent naar de kerk?
Mijn advocaat betalen?
Wat zou George Bush willen?

Klik op poster voor bron.

Omdat ik thuis was keek ik gisteren naar het debat in de Tweede Kamer over de film Fitna (totdat de NOS, juist op het moment dat Wilders aan het woord was, de live uitzending afbrak).
Femke Halsema heeft een fantastische bijdrage geleverd aan het debat.
Een erg goede speech, niet alleen inhoudelijk maar ook de manier waarop. Indrukwekkend. Menig dominee zou van haar kunnen leren.
Lees de bijdrage hier. 
Bravo, Femke!

Ik probeer zo min mogelijk Engels te gebruiken in dit weblog.
Maar ik kan jullie dit gedicht niet onthouden.

THE PRAYEROF CYRUS BROWN
by Sam Walter Foss

"The proper way for a man to pray,"
Said Deacon Lemuel Keyes,
"And the only proper attitude
Is down upon his knees."

"No, I should say the way to pray,"
Said Reverend Doctor Wise,
"Is standing straight with outstretched arms
And rapt and upturned eyes."

"Oh, no, no, no,"
said Elder Slow,
Such posture is too proud.
"A man should pray with eyes fast-closed
And head contritely bowed."

"It seems to me his hands should be
Austerely clasped in front
With both thumbs pointing toward the ground,"
Said Reverend Doctor Blunt.

"Last year I fell in Hidgekin’s well
Headfirst," said Cyrus Brown,
"With both my heels a-stickin’ up
And my head a-pointin’ down.

"And I made a prayer right then and there,
The best prayer I ever said,
The prayingest prayer I ever prayed,
A-standin’ on my head."

Woord vooraf: Dit is een vrij lang blogje. Ik kan me voorstellen dat je geen zin hebt om het te lezen. Prima. Ga snel door naar het volgende weblog. No hard feelings.

Gisteren heb ik gelezen dat de theologische universiteitwaar ik aan gestudeerd heb (Westminster Theological Seminary), in een crisis isbeland. Een professor Oud Testament, Peter Enns, is geschorst en zal ontslagenworden.

De reden is een boek dat hij schreef, met de titel Inspiration and Incarnation. In dat boekprobeert hij christenen te helpen om te kunnen gaan met de vragen uit dewetenschap over de betrouwbaarheid van de bijbel die in onze tijd gesteldworden. Kort samengevat stelt hij dat net als Jezus zowel God als mens was, zobevat de bijbel “goddelijke” trekjes en “menselijke” trekjes. Dat heeftallerlei gevolgen voor hoe je omgaat met de zogenaamde “tegenstrijdigheden” inde bijbel en de relatie tussen de bijbel en andere geschriften uit die tijden.(Ik heb het boek niet gelezen, er pas gisteren van gehoord. Deze samenvattingheb ik kunnen vinden door recensies van het boek te lezen. Hier kan je verschillende recensies vinden.)
Het bestuur van Westminster vindt dat Enns buiten de kadersvan schrift en belijdenis verkeert, en heeft hem dus geschorst. De verwachtingis dat hij komende zomer ontslagen wordt.

Deze gebeurtenissen zijn slecht voor alle betrokkenen. Ikvind het verdrietig dat dit weer gebeurt in de christelijke wereld, en, in ditgeval, op de school waar ik op gezeten heb. 

Sinds gisteren heb ik veel nagedacht over waarom het zo vaakvoorkomt dat mensen die anders denken dan langs de traditionele wegen zoveeltegengas krijgen en vaak geschorst en afgezet worden. Daar wil ik een paar opmerkingenover maken.

Het valt mij op dat de zaken waar “moeilijk” over gedaanwordt sterk afhankelijk zijn van wat er op een gegeven moment in degeschiedenis speelt. Servet kwam op de brandstapel terecht om zijn kijk op dedrie-enigheid van God, Wyclif eveneens op de brandstapel omdat hij de bijbelcentraal stelde (boven het kerkelijke gezag). Jeanne d’Arc moest branden omdat zij, o.a., de stem van God hoorde.Schilder werd afgezet mede om zijn kijk op doop- en verbondsopvattingen,verschillende dominees en ouderlingen in 1968 omdat ze een “Open Brief”ondertekenden.

In onze tijd zijn weveel toleranter dan vroeger: je kunt nu bijna van alles roepen over de bijbel(voornamelijk de historiciteit ervan), pastorale zaken als samenwonen ofhomofilie, dat je Gods werk overal in de wereld vindt, ook in zogenaamde“heidense” culturen. Geen haan die daarnaar kraait. Een onderwerp als de helligt nog steeds gevoelig, in wat behoudender kringen zaken als de sabbatsrust,kerkliederen, de doop.

Het zou, denk ik,goed zijn als kerkelijke leiders meer rekening met de geschiedenis van de kerkmet betrekking tot dit soort kwesties zouden houden. Vragen stellen als: waaromligt dit nu zo gevoelig? Zal het over 200 jaar ook zo gevoelig zijn? Hoe pastdeze kwestie binnen de ontwikkeling van kerk en samenleving? Is dit het nouecht waard om het leven van iemand te verwoesten en de kerk zo in het openbaarte schande te zetten?

(voor het tweede deel klik hier)

(Dit is het tweede deel van een blog over het schorsen van kerkelijke leiders. Klik hier voor het eerste deel.)

Wanneer iemand hetheeft over kwesties die in onze tijd gevoelig zijn, dan spreekt men zijn “ongerustheid”uit. Men is bezorgd over de ontwikkeling en maakt zich zorgen over wat erplaats vindt.
Mijn vraag is:waarover maakt men zich zorgen? Wat voor schade kan er aangericht worden doorde issue die nu speelt?
Die vraag wordtnauwelijks gesteld, maar het heeft alles te maken met hoe je handelt als iemandeen weg op gaat waarvan je je twijfels hebt of kunt hebben.
Wat zijn mogelijkeredenen voor bezorgdheid? Ik heb een paar kunnen bedenken:

Eén reden zou kunnenzijn dat, wanneer iemand verkeerde theologische of bijbelse gedachten enprincipes op na houdt, hij of zij schade aanricht aan zichzelf of de (nabije)omgeving. Het kan zijn, bijvoorbeeld, dat je denkt dat ouders een belangrijkebron van troost missen wanneer ze hun kinderen niet dopen. Of dat ongehuwdsamenwonen ongezond is voor de betrokkenen en de omgeving. Je kunt vinden dat het beter is vooreen persoon wanneer hij of zij bekend is met de hele waarheid oververschillende zaken in het leven. Daarom is een persoon gebaat bij een evenwichtige visie op, b.v., Gods genade en Zijn toorn.
Stel dat dat je zorgis. De “gezondheid” van de persoon en de omgeving. Wat is nou de beste manierom die zorg weg te nemen (voor zover dat kan, uiteraard)? Niet door teschorsen, afzetten, buiten de gemeenschap te plaatsen, zou ik denken. Je zoudan niets anders willen dan de persoon bij je houden, om hem of haar tehelpen en ondersteunen, ook (en misschien zelfs juist) wanneer hetmisgaat omdat de persoon volhardt in zijn dwaling.

De tweede bron vanzorg ligt verder weg, in de eeuwigheid. Je zorg zou kunnen zijn dat, wanneeriemand vals denkt of leeft, hij of zij het risico van de eeuwige hel loopt.Dat kan een oprechte zorg zijn. Wie zou er aan willen denken dat zijn partner,kind, ouder of vriend in de hel terecht komt? Jezus heeft duidelijk gezegd, “dewaarheid zal je vrij maken”. Wanneer iemand de waarheid niet kent, of juistontkent, dan komt de (eeuwige) vrijheid in het geding.
Maar ook als dit jezorg is, dan blijft de vraag of het buiten de gemeenschap plaatsen de goederespons is. Nu gaat het niet alleen om de gevolgen voor het leven hier opaarde, maar om het leven in de eeuwigheid. Ook hier zou je, denk ik, er allesaan (willen) doen om de persoon bij je te houden en vermanend en corrigerendbezig zijn zodat dat gevaar ontlopen kan worden.

Een derde reden is logischen praktisch. Als iemand Minister is, of werknemer bij Coca-Cola, of lid vaneen tennisvereniging, dan mag er redelijkerwijs van hem of haar verwacht wordendat hij of zij zich aan de doelstellingen, normen en waarden en regels van dieorganisatie houdt. Op het moment dat iemand de regels van het tennisspel wilveranderen en dat zodanig probeert dat het spel van anderen verstoord wordt,dan moet hij geroyeerd worden. Je “zorg” is dan voor het gezonde voortbestaanvan de organisatie. Een oprechte zorg.
De vraag is of dezezorg in de kerk thuis hoort. Jezus zegt: “wie zoekt, zal vinden”, en“Wanneer ik van de aarde omhooggeheven word, zal ik iedereen naar mij toe halen”.“De Geest is uitgestort over alle mensen”. God “wil dat alle mensen worden gered en de waarheidleren kennen”.
Zoude kerk iemand uit moeten sluiten? Komt dat overeen met de houding van Jezus?Volgens mij is de bijbel helder dat mensen zichzelfkunnen uitsluiten, God doet dat niet.Nooit.

Delaatste reden die ik kan bedenken is die van de gehoorzaamheid. Je gelooft datde bijbel zegt dat de kerk, onder bepaalde omstandigheden, iemand uit moetsluiten. Wanneer die omstandigheden zich voordoen, dan moet je, uiteraard metalle mogelijke zorg, toch die stap zetten. Je “zorg” in dit geval is dat jijzelf (of de kerk) ongehoorzaambevonden zal worden.  Ongehoorzaamheid kan nadelige gevolgenhebben voor het leven van de kerk (zie reden één). Ongehoorzaamheid zou ook totde straf van de eeuwige hel kunnen leiden (zie reden twee).
Ookin deze gevallen dan, is de houding die bij reden één en twee omschreven is,van toepassing. Maar dan niet zozeer op de persoon in kwestie, maar op jezelf (of de kerk). Je blijft ingemeenschap met elkaar, op zoek naar de waarheid en de liefde.

Totslot:
Hetzal duidelijk zijn dat ik geen voorstander ben van het schorsen en afzettenvan kerkelijke leiders, wanneer het gaat om theologische kwesties.
Ik pleit ervoor dat men meer doet dan alleen reageren op de hetehangijzers van onze tijd. Probeer achter te komen waarom deze dingen zogevoelig liggen, wat dat zegt over ons, over de tijd waarin we leven, over Godswerk met en in kerk en wereld. En bedenk hoe mensen over 500 jaar onshandelen zullen beoordelen.
En ik zou heel graag willen horen wat men bedoelt wanneermen een “zorg” uitspreekt. Wat voor een zorg is het? Waar gaat het over? Aangenomendat het een terechte zorg is, hoe gaan we ermee om? Hoe laten we de liefde vanChristus haar heilzame werk doen?

Gedachten genoeg. Actueel genoeg. Jullie gedachten?